Persoonlijke essay door Firie
Weet je wat het is met de kast? I don’t like it, at all. Understatement van jewelste natuurlijk; in het ‘echte’ leven ben ik out en proud. Loud ook, op mijn eigen manier. En toch schrijf ik deze columns onder een pseudoniem. Wat een contrast. Waarom eigenlijk? Ik vraag het me steeds vaker af. In de kast zitten voelt veilig, onder een pseudoniem schrijven ook. Het beschermt me tegen de oordelen van anderen, en soms, héél soms, vind ik dat nog fijn.
Zolang ik mijn oren spits om te horen of er niemand in de buurt van mijn kast is, kan ik vluchtig de deuren opendoen. Op een kiertje, wat frisse lucht naar binnen latend terwijl ik snel de wereld buiten de kast bekijk. En ja, dan snel weer naar binnen…
Mijn hart vind dit stuitend. Wat een ongelofelijke omweg naar mijn Zelf. En was ik hier niet op Aarde om mijn Zelf te ontdekken?
Het in de kast zitten geldt nog maar voor een paar intersecties. En de combinatie van die paar maken dat ik me comfortabeler voel bij het schrijven onder een pseudoniem dan met mijn volledige naam. Maar ik denk dat ik het een beetje te ver doorgevoerd heb.
Ken je die tenten uit de verhalen van Harry Potter* nog? Van buiten lijkt het een gewone tent, maar zodra je binnen bent verandert alles wat je dacht aan te treffen in een kampeersetting – afhankelijk van het type tent – naar een fenomenaal huis. Bedden, kamers, keukengerei, alles is aanwezig. Daar moet ik aan denken als ik kijk naar de delen van mij die nog in de kast zitten. Als ik wil kan ik een heel leven leiden waarbij ik die stukken van mijn Zelf onderdruk. Zolang ik op tijd de deuren open doe, er zuurstof de kast instroomt en ik af en toe die ‘andere’ wereld inkijk, dan zal het me wel lukken om dit vol te houden tot mijn overlijden.
Klinkt heftig he? Is het ook. Het klopt niet meer bij wie ik NU ben. En tóch kies ik ervoor om die deuren dicht te laten. Alhoewel, ik heb inmiddels deurbeleid. Er zijn mensen die geregeld op bezoek komen in mijn Harry Potter-setting. Zij stellen geen vragen, zij zijn er gewoon. Ze maken het mij niet moeilijker, ze verrijken mij.
Zij oordelen niet. Superfijn. Ik begrijp dat het tijd is om de deuren open te gooien; dit besef heeft zich organisch ontwikkeld. Maar spannend dat ik het vind! Tuurlijk, alles in Divine Timing, dat weet ik ook wel.
Er is alleen één probleem… Er blijkt nog een deel te zijn dat gezien wilt worden. En dat deel van mij is not amused en wilt niet langer in de kast blijven. Ik wist niet eens dat het er zat?! Nu het van zich heeft laten horen ben ik ermee in gesprek gegaan in plaats van het de mond te snoeren. Vechten met jezelf in het donker is zo lastig…
To be continued, I promise.
Firie
*Disclaimer: De verwijzing naar Harry Potter is uitsluitend van redactionele aard en wordt gebruikt als metafoor. Stichting Hindostaans & Queer staat niet achter de standpunten en publieke uitingen van J.K. Rowling.
Gepubliceerd door