Persoonlijk essay door Kai Bhawanibhiek
Ik mag mezelf al een jaar de voorzitter van Hindostaans & Queer (H&Q) noemen. Ik heb de functie van onze oprichter Wedica Premchand mogen overnemen en ben heel trots op waar we als Hindostaans & Queer vandaag staan!
Voor mensen die mij nog niet kennen: ik heet Kailash Bhawanibhiek, ben 34 jaar en woon in Amsterdam. Ik ben opgegroeid in Suriname en Nederland en ben in het dagelijks leven D&I adviseur. Ik kook, reis en lees graag, ga graag uit voor dansjes en drankjes en beoefen Bharatanatyam.
Van zoektocht naar H&Q
De afgelopen jaren heb ik als vrijwilliger in verschillende commissies en besturen gezeten: Jonge Klimaatbeweging, Hindoe Studenten Forum Nederland, Expreszo, India Day Holland en Bridging the Gap. Deze verschillende organisaties geven ook mijn eigen zoektocht naar mijn identiteit weer. Ik heb me met liefde en passie ingezet voor deze verschillende organisaties. Ik heb ze zien groeien en bloeien en mocht daarbij ook mezelf ontwikkelen. In dat proces heb ik zowel mijn queer als mijn Hindostaanse identiteit mogen verkennen. En eigenlijk had ik niet bedacht dat die twee delen bij elkaar konden komen. Enter Wedica Premchand met haar Stichting Hindostaans en Queer. Ik ben haar erg dankbaar, iets oprichten vergt natuurlijk lef en visie.
Mijn persoonlijke ontwikkeling is versneld door mijn positie als bestuurslid en voorzitter. We pionieren ook natuurlijk als eerste hindostaanse queer organisatie, dus we blijven in gesprek over het op en uitbouwen van de stichting. We nemen besluiten die impact hebben op onze ontwikkeling en richting en daarmee op onze achterban. Uiteraard gaan we daarbij altijd uit van onze missie en visie om continuïteit te bewaren. Dit goed doen vergt dialoog en goede afweging. Als voorzitter leer ik dat steeds beter. Dit proces vind ik ook interessant en ik ben erg blij met de ontwikkeling van deze vaardigheid.
We hebben met vrijwilligers zulke mooie dingen neergezet, die vullen me met trots en blijdschap. Indian History Month 2022, verschillende events zoals Rangeela, Divali en iftars. Hiernaast hebben we ook de JohnBlankensteinprijsgewonnen en H&Q mogen vertegenwoordigen bij verschillende events en overleggen. Dat dit allemaal gedaan is op vrijwillige basis met intrinsieke motivatie maakt mij erg trots.
Op 10 oktober hebben we ons vijfjarig bestaan gevierd met een echt baithak gana feestje: Tjatnie. Ons bestuurslid July Chotkan kwam met dit concept. Wedica en ik hebben tijdens het feest stilgestaan bij de afgelopen vijf jaren. We waren allebei ook verbaasd en toch verrast blij met wat er allemaal neergezet is de afgelopen vijf jaar. Het feest was een succes, echt een nauta om ons bestaan te vieren. Hiermee kwam waar wij voor staan heel mooi uit de verf.De band heeft zelfs een nummer geschreven over de regenboog, toegewijd aan ons!
Activisme, uitdagingen en toekomst
Mijn voorzitterschap valt samen met een periode van veel onrecht en onrust in de wereld. Van Palestina tot queerrechten in de VS en de groeiende macht van extreemrechts in Nederland. Het voelt soms wat gek om dan tijd en energie te steken in H&Q. Maar gelukkig word ik vaak genoeg herinnerd dat dit werk ook verzet is. Het bestaan van de stichting en ervoor zorgen dat wij ruimte innemen, emanciperen en tot bloei komen is bij uitstek activisme. En daarom gaan we met liefde en vastberadenheid door.
Wat ik zelf nog ingewikkeld vind, is het verbinden van de brede achterban. Ik hoor verschillende geluiden: de een vindt ons te activistisch/links (bijvoorbeeld door het gebruik van de termen ‘Hindostaans’ en ‘queer’) en er is het geluid dat we ons niet activistisch genoeg opstellen (niet vocaal genoeg over wat er op het wereld toneel speelt). Enerzijds lijkt het me mooi als we heel inclusief elk Hindostaanse queer persoon zich thuis kunnen laten voelen bij ons en anderzijds staan wij natuurlijk ook voor een inclusieve Hindostaanse queer gemeenschap, waar alle letters van de LHBTIQA+ en religieuze achtergronden welkom zijn. Daarnaast willen we ook niet te veel gestuurd worden door het self-policing van de activistische gemeenschap (zoals Clarice Gargard dat goed verwoordt): we doen allemaal ons best (op vrijwillige basis zelfs) en staan voor iets.
We proberen de ideeën van de achterban en vrijwilligers ruimte te geven waarbij we ook de focus en energie willen behouden om gericht impact te creëren. Er is dus het aspect van het door laten lopen van de zaken die we al doen (zoals mooie stukken van de redactie en events) maar ook de ambitie om uit te breiden naar outreach, meer vertegenwoordiging en een versterkte organisatie.
Ik was onlangs bij de jubilea van Mil Colores en SUHO. De eerste bestaat 25 jaar en is een stichting voor vrouwen die van vrouwen houden, met name voor vrouwen van kleur. De andere staat voor Surinaamse Homo’s en is in 1980 opgericht. Helaas bestaat SUHO niet meer. Wat erg inspirerend was bij de jubilea was eigenlijk hun bestaan. Het feit dat ze er waren/zijn betekent zoveel voor een gemeenschap en geeft erkenning en legitimiteit. Het was ook fijn om herinnerd te worden dat het bestaan van H&Q voortzetten al een hele opgave is en we minder kritisch mogen zijn op onze ambities voor groei en professionalisering.
Samen verder bouwen
Zonder de vrijwilligers is er geen H&Q mogelijk; hun tijd, energie en creativiteit maken ons als organisatie. Ik wil mensen uitnodigen om actief te worden bij H&Q; het is hier gezellig, je zet je in voor een goede zaak en we kijken samen naar wat zou passen bij jou en jouw beschikbare tijd. Hiernaast krijg je ook ruimte voor persoonlijke ontwikkeling. We zijn maar vijf jaar oud en er is genoeg te doen om H&Q verder te versterken. Hiervoor hoef je niet Hindostaans en/of queer te zijn!
Hiernaast kost het ook geld om een stichting te onderhouden: denk aan de website, boekhoudprogramma, trainingen om de vrijwilligers verder te helpen etc. Donaties zijn daarom zeer welkom. Als wij minder tijd hoeven te steken in fondsenwerving, kunnen we meer tijd steken in het eigenlijke werk: community building, vertegenwoordiging en outreach!
Hindostaans & Queer 
Gepubliceerd door