Rashida Moentadj

Hi Rashida! Kun je jezelf voorstellen?

Mijn naam is Rashida Moentadj, en ik ben een warme, creatieve en eigenzinnige geest. In het dagelijks leven hou ik me veel bezig met creativiteit. Ik sta dan ook voor creatieve zelfexpressie die ik in mijn 33 jaar op verschillende manieren uit, waaronder het schrijven van gedichten, het dragen van mooie kleding om mijn bestaan te eren, improviserende dans en de laatste tijd experimenteren met het mixen van muziek. Verder zie ik mezelf als een gepassioneerd familiemens. Ik kom uit een hecht Islamitisch gezin. Mijn moeder is Hindostaans, en mijn vader is Afro-Surinaams en Hindostaans. Dus dat maakt mij een mooie mix van twee culturen. Ik ben vooral heel hecht opgegroeid met de Hindostaanse cultuur en haar normen en waarden. Zoals het onvoorwaardelijk zorgen voor elkaar en het samen nuttigen van lekkere maaltijden.

Naast mijn creativiteit en liefde voor mijn familie identificeer ik mij als queer-sapioseksueel. Dat houdt in dat ik mij alleen aangetrokken voel tot mensen met wie ik op intelligent vlak kan sparren. En dat varieert van algemene intelligentie tot emotionele en interpersoonlijke intelligentie waar ruimte is om samen tot zelfinzichten te komen. Het is belangrijk voor mij om filosofische gesprekken te voeren over zingeving en vooral gesprekken met een veilige sfeer waar iedereen kwetsbaar mag zijn. Ik geloof ook in energie, en dat niks vaststaat in het leven. Je bent de regisseur van je eigen leven. In die fluïditeit ga ik graag in gesprek met mensen over wie we zijn. Wie je vandaag bent, is niet dezelfde persoon die je bent over een jaar, want we leren en groeien voortdurend. Door middel van het aangaan van liefdevolle relaties, elkaar helpen te groeien, soms pijnlijke maar vooral door een leerzame weerspiegeling van elkaar te zijn, komen we tot de essentie wie we daadwerkelijk zijn. Ik droom over een wereld waar iedereen uit de kast komt, zodat we alle delen in onszelf durven te omarmen. Ik droom van een wereld waar we allemaal erkennen dat we delen van onszelf verbergen en in beperkte vrijheid leven. Ik droom van een wereld waarin het hele concept van ‘uit de kast komen’ niet alleen gerelateerd is aan seksualiteit, maar aan een collectieve bevrijding door het bespreekbaar maken van taboe onderwerpen en het tonen van kwetsbaarheid te zien als de krachtigste tool om die vrijheid te bereiken.

Kun je een specifiek moment of ervaring delen waarin je queer joy voelde als iemand die zowel Hindostaans als queer is?

Als het gaat om queer joy, dan ervaar ik dat eerlijk gezegd elke dag! Ik geloof dat wanneer we onszelf toestemming geven en ons waardig voelen joy op verschillende niveaus kunnen ervaren. Ik zie dat mijn creatieve zelfexpressie daar een grote rol in speelt als dichteres en docente binnen het hoger onderwijs. Creatieve zelfexpressie is overal in gelaagdheid als je goed kijkt. De manier waarop ik mijn handen gebruik bij het uitdrukken van mijn gevoelens en gedachtes en zelfs de manier waarop ik loop. Een oud collega zei twee jaar geleden tegen mij: ‘’Je loopt alsof je danst.’’ en dat maakte mij bewust van mijn diepere laag als het gaat om creatieve zelfexpressie. Het is een manier van kijken naar mensen en mijn grootste bron van inspiratie tijdens het schrijven van mijn gedichten. Dus als we het hebben over queer joy, dan zie ik dat meer als een gelaagdheid waarbij het voor mij van binnen naar buiten gaat. Een voorbeeld daarvan is mijn familie, die staan echt het dichtst bij mijn hart. Queer joy die ik met mijn familie heb ervaren is de eerste keer dat zij hebben erkend dat ik een relatie had met een vrouw. En dat ze daar compleet achter mij stonden. Het moment dat ik die erkenning kreeg, vielen al mijn angsten weg. In dat moment voelde het voor mij alsof ik de hele wereld aankon, en dat het mij niet meer uitmaakte wat andere mensen van mij dachten. In mijn wereld zou ik nooit kunnen leven zonder mijn familie. Ik word nog steeds emotioneel wanneer ik daar aan denk. Ik voelde mij eindelijk waardig om queer liefde in mijn familie te delen en ik heb sindsdien zoveel meer liefde terug gekregen. Dit moment zal ik nooit vergeten. Het was een moment voor mij waarin alle delen van mezelf samen kwamen. Ik heb mij nog nooit eerder zo compleet gevoeld. Het was een viering van onvoorwaardelijke liefde. Verder heb ik nooit moeite gehad met het uiten van mijn queerness naar de buitenwereld toe. Als ik hier langer bij stilsta, besef ik me dat het te maken heeft met het feit dat ik als puber snel realiseerde dat ik afwijk van de norm in elke ruimte die ik betreed. Een pijnlijke realisatie die ik vaak weet om te buigen naar kracht en inspiratie voor mijn dichtkunst, maar mij soms nog steeds diep van binnen verdrietig maakt. Trouw blijven aan mezelf is altijd een thema in mijn leven geweest en nog steeds tot de dag vandaag voelt mijn aanwezigheid als een daad van verzet zodra ik mijn huis verlaat en de wereld instap.

Ik ben echt een sociale vlinder. Ik ga graag gesprekken aan met mensen. Juist ook omdat ik zo geïntrigeerd raak door intellect. Gesprekken over spiritualiteit en zingeving voer ik maar al te graag. Zo ook met mijn vrienden, ik ben echt gezegend met een hele mooie vriendengroep van mensen die bijna allemaal queer en/of Hindostaans. We delen de slechte tijden, maar vieren ook zeker de goede tijden. Met mijn vriendengroep ervaar ik eigenlijk altijd queer joy. We zijn echt hilarisch. Door gesprekken met ze te voeren, op Bhaitak Gana te dansen, naar feestjes te gaan, en bijvoorbeeld bara te eten als pre-party snack. Joy vind ik in de meest kleine dingen en is een staat van dankbaarheid. Naarmate ik ouder word, groeit het met de dag. Het is een staat van zijn geworden en mijn queer joy transformeert steeds vaker naar queer gratefulness. Dit is iets wat ik dagelijks beoefen en ervaar, want ik geloof dat het een mindset is zolang je jezelf eraan herinnert te blijven genieten ondanks de ups en downs in het leven.

Nog een ander moment van queer joy, is toen ik afgelopen zomer voor het eerst een queer wedding heb mogen meemaken. Daar heb ik zoveel liefde, joy en vrijheid ervaren. Dat heeft me diep ontroerd en geïnspireerd om te zien hoe wij als queer community er mogen zijn, onze plek mogen claimen in de maatschappij en door iedereen gevierd kunnen worden.

Het meest recente queer joy moment was tijdens de de fotoshoot met Renaldo Farkas van Hindostaans en Queer, en hij heeft mij zo ontzettend geïnspireerd. Ik heb enorm veel joy met hem ervaren door creatief aan de slag te gaan met zelfexpressie en mezelf te laten zien zoals ik echt ben. Juist omdat ik zichtbaar zijn in het verleden best lastig vond, omdat mijn zogenaamde complexe identiteit mij heel onzeker maakte waardoor ik geen ruimte durfde in te nemen. Ik worstelde daarnaast met het “manai ka boli syndroom”. Wat mensen over mij dachten en vonden raakte me diep, maar ik wist niet waarom. Toen ik me realiseerde dat het kwam door de conditionering vanuit mijn opvoeding kon ik het loslaten. Dat was heel bevrijdend. Nu durf ik ruimte in te nemen en ongegeneerd mezelf te zijn! Het co-creëren van de fotoshoot met Renaldo heeft me dus ontzettend veel queer joy gegeven en inzicht gegeven door de gesprekken die we hebben gevoerd. Ik zie nu in hoeveel meer ik mezelf ben geworden. Ik begrijp mezelf en het leven zoveel beter. Dus heel veel credits, dankbaarheid en liefde naar Renaldo toe!

Hoe heb je uitdagingen gerelateerd aan je identiteit overwonnen en hoe heeft dit bijgedragen aan jouw gevoel van vreugde?

Ik ben van ver gekomen. Veel mensen zien mij als een enthousiaste en warme persoonlijkheid en dat is ook wie ik in essentie ben, maar dat is een lange periode echt wel anders geweest. Ik was mij lang niet bewust van de complexiteit van mijn identiteit in de huidige samenleving. Na mijn studie Psychologie werd ik mij voor het eerst bewust van de viervoudige effecten van mijn bestaan als masculien presenterende Afro-Surinaamse Hindostaanse queer vrouw van kleur met een Islamitische achtergrond. Toen begon de zoektocht naar mijn ware zelf.

Tijdens de zoektocht in het omarmen van queer zijn, was ik voornamelijk bang voor de afwijzing van mijn familie. Ik heb er heel lang mee gezeten. 25 jaar. Ik was namelijk 4 jaar toen ik van mezelf wist dat ik queer ben. Voor mij was het heel snel duidelijk dat ik niks had met jongens. Mijn queerness begon echter pas te leven in groep 8. Toen had ik een lesbische juffrouw. Die vond mij natuurlijk heel interessant, omdat ze van alles in mij herkende. Ik kon er toen natuurlijk geen woorden aan geven, maar dat was voor mij echt de eerste keer dat ik echt bewust werd van mijn queerness. Toen begon voor mij ook de worsteling, omdat ik mijn familie niet wilde teleurstellen. Mijn uitlaatklep toen was het uiten van mijn emoties middels dichtkunst. Ik heb toen echt notitieboeken volgeschreven. Op mijn 16^e kreeg ik mijn eerste relatie, en vanaf dan tot aan mijn 25^e heb ik deze twee werelden gescheiden gehouden. Op mijn 25^e verhuisde ik na mijn studie naar Portugal voor een halfjaar. Toen ik terug kwam besloot ik aan mijn ouders te vertellen dat ik queer ben. Toen benoemde ik het nog als lesbisch, maar tegenwoordig voel ik mij fijner bij de term ‘’queer’’, omdat het meer vrijheid omvat om te houden van wie ik wil. Ik heb heel veel tijd genomen om tot die realisatie te komen, en mezelf in alle volledigheid te accepteren en om de mogelijke afwijzing aan te kunnen. Ik begrijp nu waarom ik er zoveel moeite mee had, omdat ik afwijk van alle normen waar ik mij ooit thuis in voelde. Afwijzing was een gevolg waar ik stiekem altijd vanuit ging. Inmiddels hebben mijn ouders en de rest van de familie mij volledig geaccepteerd. Dat ik die samensmelting van alle vormen van onvoorwaardelijke liefde heb mogen ervaren, dat is voor mij echt meer dan goud waard.

Wat zou je anderen in de Hindostaanse en queer gemeenschap adviseren over het vinden van vreugde en vervulling in hun leven?

Omarm jezelf als je beste vriend en beoefen zelfcompassie. Omring jezelf ook met mensen bij wie je kwetsbaar kunt zijn en van wie je kunt leren. Je bent onderdeel van de queer community, omdat je geboren bent om een rolmodel te zijn in deze wereld. Een rolmodel die elke persoon die jouw pad kruist eraan herinnert, confronteert en inspireert om ook authentiek en kwetsbaar te durven zijn. Dus blijf vooral je eigen waarheid uitspreken, en hou vast aan alles dat een glimlach op je gezicht tovert ondanks de angsten die er ook mogen zijn. Met de tijd zul je merken dat alles wat er tegen jou wordt gezegd, niks over jou zegt. Dat zal uiteindelijk ruimte maken voor liefdevolle connecties, omdat je hebt losgelaten wat niet voor jou is bedoeld. En je bent nooit alleen. Absoluut nooit!

Het project humans of H&Q is mogelijk gemaakt door het queer emancipatiefonds Den Haag, daarom zijn wij erg benieuwd naar jouw binding met Den Haag.

Bijna mijn hele familie woont in Den Haag, dus ik kom er sinds kleins af aan heel vaak. Door mijn mensen die er wonen, vind ik Den Haag een hele mooie stad. Ik ervaar een gevoel van warmte als ik Den Haag binnenrijd, omdat ik de stad associeer met alle vormen van onvoorwaardelijke liefde.