Ashwari & Suraina

Kunnen jullie jezelf voorstellen?
Suraina: Ik ben 29 jaar en woon samen met Ashwari in Utrecht. In het dagelijks leven werk ik bij een ICT-helpdesk. In mijn vrije tijd doe ik aan boulderen, films en series kijken, tijd doorbrengen met familie en met Ashwari. De belangrijkste mensen in mijn leven zijn mijn ouders, mijn zussen, Ashwari en mijn beste vriendin.
Ashwari: Ik ben 22 jaar en studeer dierwetenschappen aan de universiteit van Wageningen. In mijn vrije tijd doe ik aan boksen en schaken. Zo houd ik een beetje de balans tussen fysieke en mentale sport. De belangrijkste mensen in mijn leven zijn mijn ouders, mijn zus, mijn nani en natuurlijk Suraina.

Hoe hebben jullie elkaar ontmoet?
Suraina: We hebben elkaar vijf jaar geleden voor het eerst ontmoet, en we hebben sinds ongeveer drie jaar een relatie.
Ashwari: Klopt, we hebben elkaar via-via ontmoet. Ik ontmoette Suraina voor het eerst op het verjaardagsfeestje van mijn nicht. Suraina en mijn nicht zijn beste vriendinnen. In het begin hadden we niet zoveel interactie met elkaar, maar hoe vaker we elkaar zagen hoe meer we elkaar spraken. Uiteindelijk hebben we nummers uitgewisseld en elkaar via Whatsapp veel gesproken. We bleken veel gezamenlijke interesses te hebben. Op een gegeven moment zijn we op een date gegaan, dit gaf aanleiding tot meerdere dates. Ik wist van Suraina al dat ze op vrouwen valt.

Suraina: Van Ashwari wist ik het niet, want zij was nog niet uit de kast. Ik had wel een vermoeden, door het oogcontact dat zij met mij maakte.
Ashwari: Ja ik was wel een beetje flirterig haha.
Suraina: Het is soms moeilijk te achterhalen of iemand op een romantische manier geïnteresseerd is in jou of dat diegene gewoon vriendelijk is. Pas als iemand zegt dat diegene ook op vrouwen valt en geïnteresseerd is, dan weet je het zeker. Ik wist het in dit geval niet zeker, maar uiteindelijk is het mij tijdens onze date wel duidelijk geworden.

Hoe gaat jullie familie om met jullie queer-zijn?
Suraina: Toen ik uit de kast kwam, was dat wel een schok voor mijn familie. Ze moesten erg wennen aan het idee. Veel ouders houden er geen rekening mee dat hun kind ook een andere identiteit kan hebben dan hetero. Nu inmiddels vijf jaren later is het allemaal wat makkelijker voor iedereen. Mijn moeder is nu heel supportive en open over mij, daar ben ik heel blij mee. Als ik tegenwoordig bij haar langs ga, dan vraagt ze of ze de volgende keer misschien ook iets voor Ashwari kan koken en geeft ze eten mee voor haar.
Ashwari: Ik ben uit de kast gekomen toen ik aan het daten was met Suraina. Mijn zus had er totaal geen moeite mee, maar mijn ouders vonden het in het begin wel moeilijk. Nu drie jaren later merk ik dat ze het makkelijker vinden en hun best doen om mijn identiteit volledig te accepteren, dat vind ik het belangrijkste. Ik heb het nog niet aan iedereen in mijn familie verteld. Echter degenen aan wie ik het heb verteld, die hebben er wel positief op gereageerd, ook mijn familie in Suriname. Daarmee ben ik wel echt gezegend. Ik heb het ook aan mijn nani (oma) verteld. Ik was heel bang hoe ze erop zou reageren, want zij is van een andere generatie. Ze heeft er gelukkig ook positief op gereageerd en als ik haar nu spreek vraagt ze altijd naar Suraina. Als we met haar (video)bellen, dan wil ze ook altijd even met Suraina kletsen.


Hebben jullie toekomstplannen?
Suraina: Ik heb nooit een wens gehad om te trouwen, maar nu sta ik er wel meer voor open. Vooral omdat we beiden Hindostaans zijn, zou ik het mooi vinden om volgens onze eigen religieuze en culturele tradities te trouwen. Ook om de boodschap over te kunnen dragen aan de volgende generatie, dat twee vrouwen die Hindostaans zijn ook op een traditionele manier kunnen trouwen. Net zoals een Hindostaans heterokoppel dat ook kan. Ik heb daarnaast geen kinderwens. Ik denk eerder aan het nemen van een hond of een ander huisdier.
Ashwari: Ik heb van kleins af aan de wens gehad om te willen trouwen. Ik heb ook al bedacht hoe mijn trouwdag eruit zou moeten zien, op welke liedjes ik zou willen dansen en wie ik allemaal wil uitnodigen. Dus wie weet wat de toekomst ons brengt.


Krijgen jullie vanuit de Hindostaanse gemeenschap weleens negatieve reacties?
Suraina: Niet direct, maar indirect bestaat er wel altijd de angst en het ongemak van vooroordelen.  Wanneer er op een familiefeestje een soulnummer wordt gedraaid, dan zou het ook normaal moeten zijn als wij samen zouden gaan dansen. Dat is makkelijker gezegd dan gedaan, want binnen de Hindostaanse gemeenschap voelt iets anders zijn dan hetero niet altijd geaccepteerd. Mensen zijn zich hier niet altijd bewust van. Wat zou helpen om de drempel te verlagen, om naast andere dingen, het samen-dansen meer geaccepteerd te laten voelen, is bijvoorbeeld het hebben van rolmodellen. Dus twee andere vrouwen (een koppel) die het voortouw nemen. Het zou ook helpen als familie ons zou aanmoedigen en supporten om ook te gaan dansen. Wij zouden onszelf ook wat pro-actiever op kunnen stellen, door zelf deze rolmodellen te zijn voor anderen.
Ashwari: Voordat ik uit de kast kwam, hoorde ik in mijn familie weleens vaker negatieve uitlatingen of grappen ten koste van LHBTI’ers. Dit maakt het uit de kast komen nog moeilijker dan het al is, omdat je geen support voelt uit je directe omgeving. Sinds ik uit de kast ben gekomen, heb ik echter geen negatieve reacties gehad.

Waarom is homoseksualiteit vandaag de dag nog steeds een taboe binnen de Hindostaanse gemeenschap, denken jullie?
Er is een gebrek aan representatie binnen de gemeenschap. Mensen in de Hindostaanse gemeenschap zien het niet, waarbij er vaak de gedachte bestaat dat het een Westers concept is en niet iets wat bij Hindostanen kan voorkomen. Hindostanen staan er niet bij stil dat mensen uit hun eigen cultuur ook queer kunnen zijn.

Hoe kunnen we dat taboe doorbreken, denken jullie?
Het bestaan van een Hindostaanse queer gemeenschap helpt, maar vooral representatie kan dat taboe doorbreken. Wanneer mensen bijvoorbeeld Googelen op ‘Hindostaans en queer’ en verhalen zien van echte mensen, dan blijft het niet bij een abstract idee. Hoe meer mensen ervoor uitkomen en erover praten, hoe meer genormaliseerd het wordt. Het is ook belangrijk dat mensen positieve verhalen over queer personen horen, zodat het niet alleen maar gaat over verstoten worden door je familie of zelfmoord in relatie tot queerness. Positieve representatie draagt bij aan normalisatie en acceptatie. Het zou ook helpen wanneer bondgenoten hun support meer uitspreken. Dat nodigt uit tot gesprek, wat ook belangrijk is om het taboe te kunnen doorbreken.  

Wat hebben jullie als Hindostaans queer koppel nodig van de Hindostaanse gemeenschap om je gesupport te voelen? Wat moeten ze vooral wel en wat vooral niet doen?
Wat ons zou helpen is meer aanmoediging en meer support. Ook dat men zich actief uitspreekt tegen homofobie. Bovendien zouden wij meer voorlichting willen zien binnen de gemeenschap over het onderwerp. Het zou helpen als mensen minder roddelen en hun vooroordelen over LHBTI’ers voor zich houden. Het is niet andermans zaak, hoe wij invulling geven aan ons leven.

Wat zouden jullie de jongere generatie queers mee willen geven?
Het is normaal om anders te zijn dan hetero. Probeer jezelf te accepteren zoals je bent. Je bent de belangrijkste persoon in je leven. Als jij je gaat gedragen en leven volgens de wensen van andere mensen, dan ga je niet gelukkig zijn. Natuurlijk is het eng om uit de kast te komen. De angst dat het negatief uitpakt en je niet zal worden geaccepteerd is altijd aanwezig. Geef je naasten de tijd om jouw coming out te verwerken. Soms gaan hier jaren overheen, maar uiteindelijk komt er vaak een kantelpunt dat ze je wel zullen accepteren. Stel dat je niet wordt geaccepteerd, dan zijn er altijd queer communities waar je je toe kan richten, zoals bijvoorbeeld Hindostaans & Queer.

Gepubliceerd door