Auteur: Hindostaans & Queer

Kan je jezelf voorstellen? 

Mijn naam is Riyaz van Wegberg, ik ben 30 jaar en voormalig coördinator van de LGBT-organisatie The Hang-out 070. Ik ben al heel lang betrokken bij queer organizing in Den Haag. Ik heb hier ook gestudeerd en ben eigenlijk mijn hele leven hier opgegroeid — wel aan de kant van het veen, niet van het zand. 

Ik ben eigenlijk eerst uit de kast gekomen als gay. In het begin dacht ik dat ik biseksueel was, in een soort valse hoop dat het misschien nog zou veranderen. Maar uiteindelijk had ik een lange periode dat ik mezelf heel standvastig met gay identificeerde. Pas later begon ik me eigenlijk veel meer met panseksueel te identificeren.

Wat betekent het voor jou om zowel Hindostaans als queer te zijn?

Voor een lange tijd heb ik me eigenlijk niet zo Hindostaans gevoeld, omdat mijn verbinding met die cultuur voornamelijk te maken had met mijn Moksi meti-achtergrond (gemengde achtergrond): mijn Nederlandse achternaam, mijn Hindostaanse moeder, mijn Moksi meti-vader, en de Chinezen en Creolen die ook onderdeel van de familie zijn. Mijn afkomst is heel erg gemengd, waardoor ik voor mezelf niet kon plaatsen hoe ik deze afkomst moest ervaren. Er is heel veel van mijn cultuur wat ik niet kon meemaken omdat ik daar geen toegang tot had. Van mijn ouders mocht ik bijvoorbeeld geen Sranantongo leren, en Hindostaans was me ook nooit aangeleerd. Daardoor was ik mijn identiteit een beetje zelf aan het invullen. 

Wat ik zie in de zwarte gemeenschap is dat er echt sprake is van verbondenheid, omdat mensen herkenning in elkaar vinden. Dat ervaarde ik niet in de Hindostaanse gemeenschap omdat ik niet zoveel andere Hindostanen, en laat staan Hindostaanse queer mensen, in mijn leven had. Op een gegeven moment realiseerde ik me dat ik naar deze identiteit op zoek was, en na verloop van tijd werd dit steeds sterker. Ik ontdekte hoe weinig invulling ik aan mijn Hindostaanse achtergrond had gegeven. Ik begon op een gegeven moment die verbondenheid te voelen via de recepten en gerechten die ik van mijn familie heb meegekregen.

Met Hindostaanse & Queer is er een enorm sterke verbinding ontstaan. De stichting heeft me doen beseffen dat deze twee kanten van mijn identiteit met elkaar kunnen samengaan. Ik heb een hindoe-islamitische achtergrond en merk dat de meeste Hindostanen om me heen een meer traditionele hindoeïstische achtergrond hebben. Maar doordat ik toen, bij events, geïntroduceerd werd tot mensen die ook gemixt zijn, die wat meer op mij leken, zag ik dat ik ook ruimte mag innemen in deze gemeenschap. Hindostaans & Queer vormde een soort ankerpunt voor mij, een startpunt om verder te kunnen ontdekken. Dat heb je denk ik als mens nodig: een ankerpunt van waaruit je verder kan groeien. Ik kon toen erkennen dat ik Hindostaans ben, maar ook gemixt en queer. De queer Holi-viering die Hindostaans & Queer met The Hang-out 070 organiseerde vind ik een heel mooi voorbeeld; dat was voor mij een kans om mijn Hindostaanse kant te ontdekken en tegelijkertijd die verbinding met de queer gemeenschap te maken. Er is zo’n intrinsiek begrip tussen ons, ook al hebben we verschillende achtergronden. Dat gaf me echt het gevoel van thuiskomen.

Op welke manier ervaar jij vreugde als Hindostaanse queer persoon?

Heel veel joy komt voort uit lange overnachtingen — ik heb wel eens in The Hang-out geslapen na een leuk feestje. Of bijvoorbeeld de lange gesprekken met mensen, vaak over de meest uiteenlopende onderwerpen; gesprekken die over niks gingen. Maar ook samen de console pakken en via de beamer gamen. Na al het vergaderen en organiseren bleven die momenten echt hangen en gaf dat me veel plezier.

Ik probeer de zwaardere tijden te vervagen, zodat de mooie momenten blijven. Het queer zijn heeft me een gemeenschap geboden. Het is niet alleen een identiteit; het is ook activisme. Het stopt niet bij het feit dat je queer bent — vooral voorbij de queerness kijken, en verbinding maken met anderen, dat kan ik waarderen. Al helemaal wanneer het aankomt op de Hindostaanse queers, we hebben zo weinig gekeken naar onze eigen identiteit en naar hoe we dat vormgeven. Ik vind dat heel erg exciting, dat we dat nu eindelijk aan het doen zijn.

Ik wil later geen kinderen, maar als ik queer children heb — like, weggerende twintigjarigen, terwijl ik veertig ben of zo — dan zou ik ze willen geruststellen: ‘Het komt echt wel goed; vroeger strooiden we samen met poeder in de tuin!’ Dat we die gemeenschap gecreëerd hebben in Den Haag, dat we zoveel invloed hebben, dat geeft me immense joy. Dat stukje joy is voor mij ook wel altijd verbonden aan trots: ik ben trots op hoeveel we bereikt hebben, zoals het organiseren van Pride. Maar ook de rijkwijdte die Hindostaans en Queer nu heeft geeft mij vreugde.

Hoe heeft jouw begrip van queer zijn zich ontwikkeld door de jaren heen? Heb je uitdagingen gekend gerelateerd aan je identiteit?

Ik dacht vroeger wel van: oké, ik moet visibly queer — vrouwelijk — naar buiten kunnen gaan. Je kwam eigenlijk uit de kast en vanuit daar bouwde je verder, maar het ging toen veel minder om dat stukje identiteit en meer om je manier van leven en hoe je tegen dingen aankijkt. Nu is dat niet zo. Ik ervaar nu een soort vrede — ik heb de skills gevonden om te overleven en om dit ook aan andere queers door te geven. Vroeger was het meer naar mezelf gericht, naar hoe ik naar queerness keek. Nu wil ik er voor anderen zijn, voor de gemeenschap, zodat iedereen iets heeft om aan vast te houden, en dat je mensen hebt die voor je klaarstaan en ervoor zorgen dat dit ons nooit wordt afgenomen.

Is er iets dat je andere Hindoestaanse queer mensen zou adviseren in het vinden van vreugde en vervulling in hun leven?

Ik zou anderen adviseren om andere Hindostaanse queers op te zoeken. Ga naar queer evenementen, ook al heb je angst. Ga gewoon. Neem contact op met de organisatoren als je alleen en nerveus bent. Probeer mensen van kleur te ontmoeten en stel je open voor nieuwe verbindingen. 

Denk aan de rol van organisatoren of mensen die sociale situaties creëren, zoals bij feestjes: ze zouden blij zijn met de energie die je meebrengt. Als je jezelf de opdracht geeft om positieve energie door te geven, ga je nadenken over wat je deelt en waar je je energie in steekt. Zet je die energie in om je carrière zo stabiel mogelijk te maken en de typische, natte Hindostaanse droom van huisje, beestje en een afbetaalde hypotheek te vervullen? Of gaat het je vooral om de mensen om je heen, die er voor je zullen zijn? 

Ik adviseer jongeren om naar kleine evenementen te gaan waar je echte connecties kunt maken, vooral met mensen in je buurt. Ik begrijp dat veel jongeren zich terughoudend voelen, maar uiteindelijk draait het om het ontmoeten van mensen en het creëren van een netwerk van steun en liefde.

Het project ‘Humans of H&Q’ is mogelijk door het Queer emancipatiefonds Den Haag, daarom zijn wij erg benieuwd naar wat jouw binding is met Den Haag

Ik ben hier geplukt en gegroeid; ik woon al heel mijn leven hier. Ik kan heel erg waarderen wat ik hier heb: mijn vrienden — mijn mensen. Mijn wortels zijn hier zo geslagen, dat ik mezelf nergens anders meer naartoe zie gaan; ik weet wat ik aan de stad heb. 

Iemand van het kunstenaarscollectief van The Hang-out heeft mooi verwoord hoe ik mij voel in relatie tot Den Haag: sommige mensen blijven hier lang en zijn als een stevige boom waar vogeltjes op kunnen neerstrijken en vervolgens weer verder kunnen vliegen. Zo zie ik mezelf voor de stad Den Haag. Ik hoop een lange tijd een van die pilaren te zijn voor mensen die op zoek zijn naar andere queers, naar verbinding, of gewoon iemand om mee te praten. Ik wil in deze stad altijd een van die bomen zijn, samen met anderen die genieten van het samen overleven — die genieten van deze mooie band.

Interview afgenomen door Maithili Bansie

Hi Jeanette! Kan je jezelf voorstellen?

“Ik ben Jeanette Chedda (40, zij/haar), geboren en getogen in Den Haag en woon nu al 16 jaar in Delft. Van beroep ben ik spreker en redacteur. Mijn werk als spreker gaat vooral over de rechten van mensen met een handicap. Ik focus ik me hier ook op de intersecties van huidskleur en seksualiteit. Daarnaast ook op representatie en het VN-verdrag Handicap. Maar vooral die intersecties zijn voor mij belangrijk, we leven in een wit land en dat betekent ook dat er veel witte mensen die gehandicapt zijn aan het woord komen en mensen van kleur vaak niet aan het woord worden gelaten. Wij bestaan ook. Ik ben een vrouw, die zichtbaar gehandicapt is, en van kleur. Dat betekent wat voor je positie in de maatschappij. Mensen zijn zich daar niet echt van bewust. Validisme is discriminatie van mensen met een handicap. Afhankelijk van de intersecties van je identiteit wordt het allemaal ook ingewikkelder.

Ik ben een Hindostaanse Moslima. Ik ben in Nederland geboren, maar mijn ouders in Suriname, en onze voorouders in India. Ik ben mijn identiteit als Hindostaanse Moslima ook steeds meer gaan vieren en omarmen. Ik uit het ook in hoe en wie ik ben. Ik hou echt van fashion, make-up en haar en vind het ook echt fijn om me op die manier uit te drukken.

Mijn queer identiteit, is voor mij nog heel erg nieuw. Ongeveer drie jaar geleden was ik voor het eerst verliefd geworden op een vrouw. Ik ben het eigenlijk allemaal nog een beetje aan het ontdekken. Ik weet nog niet hoe ik val binnen de queer community. Ik ben nog aan het begin van m’n zoektocht, het is heel spannend.”

Kun je een specifiek moment of ervaring delen waarin je je bijzonder vreugdevol voelde als iemand die zowel Hindostaans als queer is?

“Eigenlijk altijd als ik me traditioneel kleed. Ik koppel dit niet echt aan queer zijn, omdat ik echt nog aan het begin van m’n zoektocht zit. Ik bevind me eigenlijk ook niet in spaces die queer zijn, laat staan queer spaces van kleur. Ik ben nog zoekende. Ik heb nog nooit een plek gevonden waar ik met alles van mezelf kan zijn. Die plek moet ik nog vinden.”

Wat zijn andere bronnen van vreugde in je leven?

“Ik hou echt van eten. Toen ik laatst op vakantie was naar Dubai, heb ik heel veel Indiaas eten gegeten. Ik ben dat echt gaan waarderen. Eten is echt love en joy voor mij. 
Daarnaast, wat ik al zei, ik hou gewoon van traditionele kleding. Ik vind het zo mooi, de kleuren. Het past gewoon bij wie ik van binnen ben. Ik maak mezelf altijd wel heel erg klein, ik kan nooit echt m’n hele persoonlijkheid zijn. Ik uit het wat meer in hoe ik eruitzie. Ik kan meer van m’n persoonlijkheid laten zien door hoe ik eruitzie. Als je in een wereld leeft waar je onzichtbaar bent, ik ben natuurlijk niet onzichtbaar, maar ik voel me niet gehoord en gezien. Ik word heel vaak genegeerd. Dus ik uit me echt, door mijn uiterlijk. Er zitten zoveel symbolen in m’n uiterlijk, het draagt uit wie ik ben. Het gaat ook heel natuurlijk, ik doe gewoon wat ik voel.”

Hoe draagt je gemeenschap bij aan je gevoel van geluk?

“Ik ben heel erg blij met Masala Movement. Ik ben daar zoveel toffe mensen door ontmoet. Daarnaast ook Feminist againts Ableism, het is een groep van gehandicapte feministen. Maar ik merk wel dat ik binnen de gemeenschappen nog niet helemaal mezelf kan zijn. Dat kan ik momenteel nergens in de wereld. De plek waar ik wel het dichtste bij mezelf heb kunnen komen, is toen ik een reis naar Egypte had gemaakt. Ik voelde me daar zo welkom, gezien en gehoord.”

Hoe heb je uitdagingen gerelateerd aan je identiteit overwonnen en hoe heeft dit bijgedragen aan jouw gevoel van vreugde en zelfacceptatie?

“De acceptatie van mezelf is echt een life long lesson. Ik ben eigenlijk geprogrammeerd om mezelf te haten om het feit dat ik vrouw ben, van kleur ben en gehandicapt ben. Het is moeilijk om dat te ontleren. Ik heb wel stappen gemaakt de afgelopen 10 jaar, maar ik heb echt nog wel werk te doen. Het is gewoon moeilijk want je probeert jezelf te helen, maar je wordt ook beschadigt.”

Wat zou je anderen in de Hindostaanse en queer gemeenschap adviseren over het vinden van vreugde? Misschien dingen die je nog niet hebt gedaan, maar wel zou willen.

“Zet jezelf op nummer één voordat je de hele wereld gaat redden. Denk goed na over wie je bent en waar je naartoe wilt. En zet langzaam die stappen. Ik geloof dat als je goed voor jezelf zorgt de rest ook wel vanzelf gaat. Dat betekent niet dat je niets voor andere kunt doen. Maar let goed op jezelf.”

Interview afgelegd door Arson Sadhoe

Hi Eren! Kun je jezelf voorstellen?

Hi Ik ben Eren, 23 jaar en mijn voornaamwoorden zijn hij/hem. Ik studeer fotografie in Rotterdam. Na deze studie wil ik mij opleiden tot ervaringsdeskundige met als uiteindelijke doel de transgenderzorg in te gaan. In mijn vrije tijd ga ik maandelijks naar meerdere concerten. Verder hou ik veel van schrijven en alles wat met kunst te maken heeft. Van huis uit heb ik de basisprincipes van de Hindostaanse cultuur en Hindoeïstische religie meegekregen, echter zie ik mezelf nu meer als een spiritueel persoon. Daarnaast, als ik mezelf toch in een hokje moet plaatsen, zeg ik vaak dat ik een biseksuele man ben. Ook ben ik een trans man. 

Kun je een specifiek moment of ervaring delen waarin je je bijzonder vreugdevol voelde als iemand die zowel Hindostaans als queer is? 

Zeker! Ik moet dan denken aan toen ik net 18 was geworden en mijn allereerste clubavond mocht meemaken. Dit was onderdeel van een serie queer clubnights die mijn sibling toentertijd mede organiseerde met haar vriendengroep. Wat ik heel fijn vond is dat de groep heel multicultureel was met mensen van verschillende culturen, nationaliteiten en religies. Deze presenteerden zich overigens heel verschillend, van vrij traditioneel tot halfnaakt of in latex. Toen ik deze enorme diversiteit zag voelde ik me heel vreugdevol als Hindostaanse queer. Ik had het namelijk nog nooit eerder meegemaakt dat er zoveel verschillende mensen waren die allemaal op dezelfde plek samenkwamen. 

 Ik wist best vroeg van mezelf al dat ik queer ben, op iets latere leeftijd kwam ik erachter dat ik ook trans ben. En hoewel ik toen al wist dat er heel veel verschillende mensen zijn, die ik overal en nergens kon tegenkomen, kende ik deze mensen vooral online. Dus toen ik de queer community in al zijn diversiteit in het echte leven kon meemaken, en ik mij realiseerde hoeveel andere mensen er zijn zoals ik, die ook hetzelfde hebben meegemaakt, voelde ik mij heel gezien en gehoord in mijn identiteit. Deze allereerste clubavond was echt het moment dat ik mij dat realiseerde. 

Hierna ging ik steeds vaker uit in de grote steden. Het deed me ook heel goed om zoveel mensen van kleur te zien op dit soort club- of poëzieavonden. Ik voelde me niet speciaal of als een exotisch/tropisch snoepje! Het voelde voor mij heel fijn en als thuiskomen om met queer mensen van kleur samen te zijn. 

Wat zijn de belangrijkste bronnen van vreugde in je leven als Hindostaans en queer persoon? 

Mijn bronnen van vreugde komen allemaal vanuit mijn vriendengroep. De meeste van mijn vrienden zijn óf queer óf heel actief bezig in de community. Elke keer als ik met hen ben, voelen ze als mijn mensen en voel ik me helemaal thuis. Het bezoeken van poëzieavonden en queer clubnights geven me verder ook onwijs veel vreugde. Daarnaast merk ik tegenwoordig dat heel veel kunstenaars, en dan vooral ook in de moderne hedendaagse kunststromingen, ook queer zijn. Als het niet de kunstenaars zijn, dan zijn het in mijn ervaring vaak de curators. Overal waar ik kom merk ik dus sporen van queerness! En in het begin vond ik dit best wel intimiderend, nu voel ik me echter zo comfortabel en veilig in mijn eigen queer bubbel dat het nu juist raar voelt om mij in ruimtes te begeven waar er totaal geen sporen zijn van queerness. Het gaat voor mij dan ook steeds makkelijker om mezelf aan de wereld te laten zien als Hindostaanse queer persoon. En om me bijvoorbeeld te kleden of uit te drukken hoe ik wil! De realisatie dat ik aan niemand, noch mijn familie, noch de mensen daarbuiten, verantwoording hoef af te leggen, voelt heel bevrijdend. Ik ben gewoon wie ik ben! Met mijn alternatieve stijl, piercings, tatoeages en gekleurde haren — en daar haal ik veel vreugde uit!

Hoe draagt de gemeenschap bij aan jouw gevoel van vreugde en acceptatie van je Hindostaanse queer identiteit? 

Door zoveel mensen tegen te komen en mijn eigen gemeenschap te creëren, heb ik steeds mensen ontmoet die voelen als thuiskomen. Zelfs als ik naar evenementen ga waar ik nog niet veel mensen ken, voel ik mij altijd weer zo geaccepteerd en warm ontvangen. Door de gemeenschap krijg ik altijd het gevoel dat ik er helemaal bij hoor, en dat ik geen onbekende ben zelfs als ik dat in de ruimte dus wel ben! Het brengt me veel joy om te zien hoe iedereen in de queer community elkaar zo snel omarmt.

Hoe heb je uitdagingen gerelateerd aan je identiteit overwonnen en hoe heeft dit bijgedragen aan jouw gevoel van vreugde? 

Mijn grootste uitdaging zijn zowel mijn familie als ikzelf geweest. Voor mij was alles dat te maken had met thuiskomen een grote uitdaging toen ik opgroeide. Thuis moet natuurlijk de plek zijn waar je je veilig en comfortabel voelt, en de obstakels horen juist buitenshuis te zijn. Voor mij voelde het echter omgekeerd. Buiten kon ik zijn wie ik ben zonder dat het me uitmaakte wat mensen over me te zeggen hadden.

Voor mij was het over de tijd heen heel lastig om te leren omgaan met het feit dat ik mezelf mag blijven ontdekken, ongeacht mijn thuissituatie. Ik heb heel erg geleerd om die space te claimen! Buitenshuis voelde alles voor mij heel fijn, want daar was ik gewoon Eren, werd ik aangesproken met hij/hem en was ik het broertje van mijn siblings. Die overgang van uit huis gaan, en beseffen dat er niemand meer is die je kan beperken in wie je bent, voelde als een enorme uitdaging. Ook al kon ik nu mezelf zijn, doordat ik dat zo lang niet mocht, wist ik niet hoe ik deze persoon kon zijn. Ik vond het heel lastig om tot mijzelf te komen. Ik weet nog goed hoe het voor mij voelde toen ik voor de allereerste keer uitging met mijn binder om en bloesje open. Nu als ik terugkijk lijkt het niet zoveel voor te stellen, maar toen voelde het als iets heel spannends. Ik ben heel trots op de groei die ik heb mogen meemaken. Het feit dat heel veel van dit soort momenten nu comfortabel en juist saai aanvoelen, daar haal ik overigens ook veel vreugde uit.

Wat zou je anderen in de Hindostaanse en queer gemeenschap adviseren over het vinden van vreugde en vervulling in hun leven? 

Durf om uit je comfortzone te stappen. Ondanks mijn sociale angst, heb ik het wel gedurfd. En is het voor mij nu steeds makkelijker om dingen te doen die ik normaal gesproken nooit zou hebben gedaan. Doordat ik mezelf steeds heb uitgedaagd is mijn comfortzone steeds groter geworden. Zo ontwikkel en groei ik ook steeds als persoon. Dus ook al leef je in een hele strenge familie, of voelt het heel beklemmend, probeer buitenshuis toch jezelf te ontdekken en jezelf die ruimte te geven. Want op een gegeven moment zal je toch uit huis gaan, en uiteindelijk ga je toch steeds meer die drang hebben om de dingen te doen die je wilt doen. Er is geen vroeg of laat, maar begin vooral met voor jezelf ontdekken wanneer jij het gevoel hebt dat je daar klaar voor bent. En misschien lukt het niet meteen, of voelt het nog steeds te eng, maar geef jezelf dan ook de kans om het over een tijdje weer te proberen. Wie weet lukt het dan wel! Je moet nooit dingen niet uitproberen omdat je bang bent dat het niet goed gaat komen. Beperk jezelf dus vooral niet daarin. En gun jezelf die vreugde, dan kom je er uiteindelijk altijd wel!

Het project ‘Humans of H&Q’ is mogelijk door het Queer emancipatiefonds Den Haag, daarom zijn wij erg benieuwd naar wat jouw binding is met Den Haag

Ik ben best regelmatig in Den Haag te vinden. Mijn sibling woont in Den Haag, en mijn vader heeft er ook altijd gewoond. Ook heb ik veel andere familieleden en vrienden die er wonen. Verder lijkt het me heel leuk om vaker naar evenementen in Den Haag te gaan. Vroeger ging ik vaak naar evenementen van de kunstruimte Nest in Den Haag, dit zou ik graag weer willen oppakken. 

Interview afgelegd door Ashwari Akloe

Hi Shivaani! Kun je jezelf voorstellen?

‘Hi ik ben Shivaani, ik ben 23 jaar en ik woon in Schiedam samen met mijn huisgenoot en onze kat. In mijn dagelijkse leven heb ik een kantoorbaantje, dit is echter puur voor de stabiliteit, want fotografie is echt een van mijn grootste passies! Ik focus me voornamelijk op portretfotografie, hier ben ik in eerste instantie als een hobby mee begonnen. Ik had voor mezelf een camera gekocht op mijn 21^e verjaardag, sindsdien zie ik mezelf als fotograaf. Hiernaast hou ik enorm veel van zingen en ook het schrijven van nummers vind ik hierbij heel leuk. Dus ik ben best wel creatief bezig naast mijn kantoorbaantje — ben ik ook altijd geweest, vroeger was ik best wel een zweverig kind. Ik had veel fantasieën en was nooit bij de les. Nu uit ik dit aspect van mezelf dus vooral middels mijn fotografie en muziek! Overigens ben ik half-Hindostaans en half-Creools, echter heb ik van huis uit met mijn opvoeding altijd de Hindostaanse cultuur meegekregen. Ik voel me dan ook heel Hindostaans!’

‘Ik wist het vroeger altijd al van mezelf dat ik geïnteresseerd was in meerdere personen, los van de standaard man. Echter plakte ik hier pas sinds mijn 21^e een label op. Eerst identificeerde ik mij als biseksueel, tegenwoordig kies ik voor een wat bredere benadering; het voelt voor mij passender om mij niet te beperken tot alleen mannen of vrouwen. Ik val gewoon op wie ik val; persoonlijkheid en de klik die ik met iemand voel zijn hierbij leidend voor mij. Nu, als ik terugkijk, merk ik dat ik het vroeger ook altijd heel leuk vond om te kijken naar vrouwen of mensen die zich op een niet-binaire of onconventionele manier uiten. Daar ben ik overigens ook mee opgegroeid, dat het oké is om anders te zijn. Ik ben opgegroeid met het hindoeïsme, en heb altijd meegekregen hoe deze gedaantes best wel fluïde zijn. Hierdoor voelde het voor mij altijd normaal als mensen zich anders presenteerden. Ik heb me ook altijd aangetrokken gevoeld tot deze mensen.’

Kun je een specifiek moment of ervaring delen waarin je je bijzonder vreugdevol voelde als iemand die zowel Hindostaans als queer is?

‘Ik denk dan terug aan toen ik jong was en geobsedeerd was met Bollywood. Ik vond alles aan deze wereld geweldig, maar heel stiekem was ik toch het meest geobsedeerd met de actrices. Bijvoorbeeld Deepika, Bipasha of Aishwarya Rai. Ik kon echt uren naar deze actrices kijken; zo betoverd was ik door hun schoonheid. En hoewel ik op die leeftijd nog niet expliciet wist van mezelf dat ik queer ben, kan ik nu, terugkijkende, die gevoelens wel linken aan mijn queerness. Op jongere leeftijd haalde ik hier dus veel vreugde uit. Toen ik wat ouder werd, voelde ik me vooral vreugdevol als Hindostaanse queer wanneer ik mensen uit de community ontmoette. Ik begon me meer te omringen met mensen die op mij leken, en sloot authentieke vriendschappen met o.a. Hindostanen en vrouwen. Voor mij was dit heel bijzonder, omdat ik altijd de rivaliteit heb gezien tussen Hindostanen en Creolen, maar ook onderling binnen die groepen. Ook werd mij altijd geleerd dat vrouwen geen vrienden van elkaar kunnen zijn, hier heb ik dus ook in zekere zin een bepaalde rivaliteit gezien. Toen ik realiseerde dat dit allemaal niet nodig is, bracht dit me zoveel vreugde. Deze vriendschappen brachten me ook meer naar mezelf toe. Mede hierdoor werd ik mij bewust van mijn queerness en leerde ik deze te accepteren.’

Wat zijn de belangrijkste bronnen van vreugde in je leven als Hindostaans en queer persoon? 

‘Ik draag in het dagelijkse leven vaak Hindostaanse sieraden, en ik voel me ook best wel vrij in hoe ik mezelf uit. De jhumkas die ik draag vormen echt een essentieel onderdeel van mijn identiteit! Verder haal ik heel veel vreugde uit mijn religie. Ik voel me heel gevalideerd in mijn identiteit als ik kijk naar de genderfluïde gedaantes in het Hindoeïsme. Hier haal ik dan ook veel inspiratie uit voor in mijn fotografie, waarbij ik probeer gender normen te verbreken. Vooral hoe we die kennen in de westerse wereld. Dus alhoewel ik niet heel praktiserend ben, haal ik veel joy uit de beeldvorming van het hindoeïsme. Ik voel me dan ook heel trots om deel te mogen zijn van deze fluïde, vrije en open-minded zienswijze!’

Hoe draagt de gemeenschap bij aan jouw gevoel van vreugde en acceptatie van je Hindostaanse queer identiteit? 

‘Ik ben voor mijn gevoel pas begonnen met het opbouwen van mijn eigen community. Alhoewel ik Hindostaanse vrienden en queer vrienden heb, ben ik nu pas de intersectionaliteit van deze twee identiteiten aan het ontdekken door o.a. stichting Hindostaans en Queer! Daar ben ik heel dankbaar voor, en ik vind het heel fijn om me hierbij betrokken te voelen. Ook als je kijkt naar onze roots in India bijvoorbeeld, daar was het voor de kolonisatie heel normaal om je op een bepaalde manier uit te drukken. Hierna begon queerness pas een taboe te worden, waar ik overigens zelf ook nog de gevolgen van merk in mijn hedendaagse interacties. Vaak als ik Hindostaanse mensen ontmoet dan is het toch niet zo open-minded als dat ik zelf wil. Ik vind het heel fijn om nu in contact te zijn met stichting Hindostaans en Queer, en meer mensen te ontmoeten die net zoals ik zijn en denken!’

Hoe heb je uitdagingen gerelateerd aan je identiteit overwonnen en hoe heeft dit bijgedragen aan jouw gevoel van vreugde? 

‘Toen ik mezelf begon te identificeren als queer persoon, en dit ook begon te uiten naar mijn familie toe, merkte ik hier best een uitdaging in. Ik had een beetje het gevoel dat mijn familie in denial was. Alsof het niet echt zo was, en voorbij zou gaan. Hierdoor voelde ik me niet helemaal geaccepteerd door mijn familie. In plaats van mezelf daarin mee te slepen, heb ik mezelf altijd de moed in de schoenen gehouden. Ik ken mezelf en ik heb me er nooit voor geschaamd. Ik was niet van plan om mensen te gaan pleasen en had wel mijn woordje klaar! Daarnaast ben ik ook van mening dat als je besluit een kind op deze wereld te zetten, je hen volledig moet accepteren ongeacht wie ze zijn. Daar ben ik heilig van overtuigd, en als mijn ouder het daar niet eens mee is dan is dat maar zo. Ik ga mijzelf niet aan de kant zetten voor mijn ouder. Aan het einde van de dag leef je voor jezelf. Dat is iets wat ik trouwens ook nog merk in de Hindostaanse gemeenschap in het algemeen, dat je echt voor je ouders leeft. En natuurlijk voel ik me heel dankbaar voor alles wat mijn moeder mij heeft gebracht en geschonken, maar het is en blijft mijn leven! Ik ben dan ook zeker trots op mezelf dat ik deze uitdaging heb overwonnen.’

Wat zou je anderen in de Hindostaanse en queer gemeenschap adviseren over het vinden van vreugde en vervulling in hun leven? 

‘Het verschilt natuurlijk per situatie — tot hoeverre je jezelf kan uiten — maar blijf luisteren naar jezelf. Je intuïtie heeft nooit ongelijk. Het maakt niet uit wat iemand anders ervan kan denken of zeggen, ook al is het iemand die heel dichtbij je staat; jouw eigen willpower is zoveel waardevoller. Vooral op lange termijn. Het gaat je zoveel meer goed doen dan kwaad, al voelt het misschien niet zo. Al voel je je soms hulpeloos, jij hebt zelf de grootste kracht want jij bent aan het stuur van je leven. En natuurlijk, als je je echt in een onveilige situatie bevindt,  is dat een ander verhaal. Maar als je het privilege hebt dat je je veilig kan voelen, weet dan dat jij de macht hebt over je eigen ik!’

Het project ‘Humans of H&Q’ is mogelijk door het Queer emancipatiefonds Den Haag, daarom zijn wij erg benieuwd naar wat jou binding is met Den Haag

‘Ik hou echt van Den Haag, na Rotterdam is deze dan ook echt mijn favoriete stad. Ook vind ik Den Haag qua inclusiviteit en diversiteit echt een hele mooie stad. Ik waardeer het ook dat de stad het moderne maar ook het klassiek Nederlandse kan bieden. Ik voel me heel erg thuis in Den Haag. En niet onbelangrijk, mijn kapper zit in Den Haag. En ik hou heel veel van mijn kapper. Dus Den Haag, jullie hebben er veel!’

Interview afgelegd door Ashwari Akloe

Kan je jezelf voorstellen?
Mijn naam is Patrick Somai (hij/hem) en ik ben 47 jaar. Dertig jaar geleden ben ik uit de kast gekomen als homoman. Momenteel werk ik als docent op de Haagse Hogeschool bij de opleiding Voeding en Diëtetiek. Daarnaast werk ik nog parttime in de ouderenzorg, een andere liefde van mij, waar ik al dertig jaar actief ben.

Hoe ervaar je joy als Hindostaanse queer persoon in jouw leven?
Luisteren naar Baithak Gana muziek (opzwepende, traditionele Hindostaanse muziek) is echt mijn ding, en ook mijn manier van Hindostaanse joy ervaren. De muziek verbindt mij met mijn familie en met andere Hindostanen; een voorliefde die mij met de paplepel is ingegoten. Mijn ouders luisterden vroeger altijd naar AMOR FM, met als gevolg dat ik nu vaak zondagavond luister naar het radioprogramma ‘Baithak Gana Hungama’. Toen ik zeven jaar was, heeft mijn phoewa (zus van vader) mij Baithak Gana leren dansen. Ik ben opgegroeid in een hele grote familie. Mijn ouders waren de eerste in de familie die naar Nederland emigreerden, daarna volgde de rest. Mijn ouders hebben veel van hen bij ons thuis opgevangen. We hadden vaak familiefeesten thuis en natuurlijk werd er Baithak Gana gedraaid en gedanst. 

Baithak Gana is uitbundig, zowel de muziek als de dans. Het is sierlijk en overstijgend. In Baithak Gana kan je onvoorwaardelijk jezelf zijn; het maakt niet uit wie je bent, iedereen danst met z’n heupen: mannen, vrouwen, queers en niet-queers. Het is een universele dans, dat is het mooie ervan. Je mag op het ritme van de muziek met alles schudden en bewegen, het is als het ware bevrijdend.

Wat zijn de belangrijkste bronnen van vreugde in jouw leven als Hindostaanse queer persoon?
Als ik denk aan bronnen van vreugde dan gaat het bij mij voornamelijk over rituelen: uitvaarten en bruiloften. Om met de uitvaarten te beginnen: het gaat over intimiteit en het samen delen. Met bruiloften is het de pracht en de praal van de kleding en de essentie in de maroh, dat zijn rituelen die mij aantrekken. Wij hebben allemaal onze rituelen en ik bekijk de mens graag door een lens van rituelen en gedrag. Het lijkt erop dat de rituelen in de queer community steeds uitgebreider worden en we steeds meer subgroepen hebben. 

Een andere bron van vreugde is mijn eigen onderzoek naar traditionele Hindostaanse kleding; daar haal ik mijn joy vandaan. Ik heb nu een unisex kledingstuk ontwikkeld gebaseerd op het wikkelen van de sari met elementen van de dhoti. 

Hoe heb je uitdagingen gerelateerd aan je identiteit overwonnen en hoe heeft dat bijgedragen aan jouw gevoel van vreugde?

Ik heb veel tijd nodig gehad om dingen te verwerken en in te zien. Zo kwam ik erachter dat ik bepaalde gedragspatronen heb ontwikkeld, met name in relatie tot andere mannen. Daar inzicht en grip op krijgen is voor mij wel een persoonlijke overwinning geweest. Ik ben de laatste jaren vrijer geworden en ook in rustiger vaarwater gekomen. Onlangs stelde ik mijzelf de vraag: hoe kan het dat ik decennia lang zo weinig interactie had met andere mannen? Die verandering maakt het voor mij nu, zowel op fysiek als intiem en relationeel niveau, tot een overwinning.

Wat zou je anderen in de Hindostaanse en queer gemeenschap aanraden over het vinden van vervulling in hun leven?
Het allerbelangrijkst is om geluk bij jezelf te vinden — en ik zou werken aan authenticiteit eraan willen toevoegen. Dat betekent congruent zijn in het denken en doen wat je voelt en zegt. Ook zou ik willen aanvullen om verbinding te zoeken; verbinding zoeken met anderen is net zo belangrijk als authenticiteit zoeken bij jezelf. Ik zou adviseren om het contact met andere Hindostaanse queer mensen aan te gaan, uit je eigen comfortzone treden en risico’s durven nemen. 

Hoe draagt de gemeenschap bij aan jouw gevoel van vreugde en acceptatie van je Hindostaanse en queer identiteit?
Jullie stichting creëert meer zichtbaarheid, dat brengt mij veel plezier. Ik vind het jammer dat ik nooit andere Hindostaanse queer mensen gezien heb, zeker in de tijd dat ik nog in de kast zat en mijn coming out beleefde als begin twintiger. Ik heb ze toen te weinig gezien en nog steeds zijn ze te weinig zichtbaar. Zichtbaarheid is een lastig thema, want niet alle queers willen of durven zichtbaar te zijn. Ik denk dan: zonder zichtbaarheid, geen progressie. Vrijheid is tegelijkertijd ook onzichtbaar mogen zijn. Het zijn lastige discussies die je soms aangaat, niet altijd gelukkig. 

Wat is jouw binding met Den Haag?

Ik ben geboren en getogen Hagenaar en woon en werk in Den Haag. Mijn mensen zitten hier; ik ben redelijk plaats gebonden. Ik ben nu pas echt mijn carrière aan het opbouwen en wil gebruik maken van alle mogelijkheden die Nederland biedt. 

Interview afgenomen door Wedica Premchand

Hi Dilisha! Kun je jezelf voorstellen?

Hi, ik ben Dilisha en ben 26 jaar. Ik identificeer mij als biseksueel en woon samen met mijn vriendin in Wassenaar. We zijn nu drie jaar samen en ook verloofd. We hebben net samen een huis gekocht! Verder maak ik in mijn vrije tijd veel muziek met mijn eigen band genaamd ‘Daydream Motel’. In de nummers die ik schrijf probeer ik op een subtiele manier queer thema’s naar voren te laten komen. Door het niet expliciet benoemen van queerness, wil ik dit normaliseren. Bijvoorbeeld door naar voren te brengen dat queer mensen dezelfde dingen meemaken als mensen die niet queer zijn. 

Zelf weet ik sinds mijn 17^e dat ik queer ben. Doordat ik eerst in een relatie was met een man, hoefde ik dit aspect van mijn identiteit niet te delen met mijn familie. Sinds ik een vriendin heb, ben ik wel uit de kast gekomen bij mijn familie. Gelukkig heeft mijn familie positief gereageerd op mijn coming out en behandelen ze mijn partner ook niet anders dan dat ze een man zouden behandelen. 

Ondanks dat ik de Hindostaanse cultuur deels wel heb meegekregen in mijn opvoeding, ben ik vrij Nederlands opgevoed. Hierdoor voel ik mij soms best anders in vergelijking met mijn familie. Toch vind ik het heel mooi dat we elkaar ondanks die verschillende leefwerelden kunnen begrijpen — of dat proberen.

Kun je een specifiek moment of ervaring delen waarin je je bijzonder vreugdevol voelde als iemand die zowel Hindostaans als queer is? 

Voor mij gaat het heel erg over een specifiek soort moment. Wanneer ik andere Hindostaanse mensen ontmoet en hen vertel over mijn queerness, merk ik in eerste instantie vaak een soort verbazing. Deze verbazing verandert hierna echter vaak in oprechte interesse. Als ik ze dan vertel dat ik heel gelukkig ben en merk dat ze blij zijn voor mij en mij accepteren, dan geeft dat mij onwijs veel vreugde. Vooral ook als deze acceptatie komt van Hindostaanse mensen die niet queer zijn!

Wat zijn de belangrijkste bronnen van vreugde in je leven als Hindostaans en queer persoon? 

Voor mij is de relatie die ik met mijn moeder heb een belangrijke bron van vreugde. Zij heeft me altijd geaccepteerd voor wie ik ben en zij is altijd heel blij geweest voor mij, over hoe ik mijn leven leid. Daar word ik heel gelukkig van. Een andere belangrijke bron van vreugde is de relatie met mijn vriendin. Het geeft mij veel joy om te zien hoe zij mijn cultuur volledig omarmt. Mijn vriendin komt uit Nieuw-Zeeland en ik vind het dan ook heel mooi en interessant om zo te leren over elkaars cultuur. Tenslotte is een andere belangrijke bron van vreugde, hoe ik mezelf uitdruk naar de buitenwereld toe. De nummers die ik schrijf kunnen queer-gericht zijn en dit vind ik een hele vreugdevolle manier van zelfexpressie; mensen zien dat de zangeres van de band Hindostaans en queer is, en beseffen dat dat ook kan en mag! 

Hoe heb je uitdagingen gerelateerd aan je identiteit overwonnen en hoe heeft dit bijgedragen aan jouw gevoel van vreugde? 

Ik heb het altijd een uitdaging gevonden dat mensen aannames maken over bijvoorbeeld iemands uiterlijk. Zo krijg ik vaak van mensen te horen dat ze niet hadden verwacht dat ik queer zou zijn en dat vind ik altijd een hele vreemde opmerking. Zaken als queerness kan je immers, naar mijn mening, niet helemaal afleiden uit iemands fysieke uiterlijk. Elke keer dat ik zo’n vooroordeel bij iemand kan wegnemen, voelt dat voor mij als een overwinning. Ik denk daarbij zelf ook altijd na over hoe ik met mensen praat. Zo vraag ik altijd of iemand een partner heeft, in plaats van of die een partner van een bepaald geslacht heeft. Dat zet mensen toch wel altijd aan het denken. Vooral mensen die nog wel eens in een stereotype beeld kunnen vallen. Door op zo’n manier het gesprek aan te gaan probeer ik mijn bijdrage te leveren aan bewustwording bij deze groep. 

Wat zou je anderen in de Hindostaanse queer gemeenschap adviseren over het vinden van vreugde en vervulling in hun leven? 

Om vreugde te kunnen ervaren is het naar mijn mening het belangrijkst om te kunnen zijn wie je bent en dat je ook goed kan nadenken over hoe je dat in je eigen leven kan bewerkstelligen. Met wie voel jij je comfortabel om daarover te spreken en waar heb je het gevoel dat je jezelf kan zijn? Als je dat een plek is waar je veel bent, dan is het ook logisch dat je daar veel vreugde zal ervaren. Stel jezelf ook de vraag of je iets aan de plekken in je leven kunt veranderen waar je het moeilijk vindt om jezelf te zijn, zodat het voor jou prettiger is. Probeer bijvoorbeeld bij die ene phoewa waarbij je het gevoel hebt dat ze je queerness mogelijk niet zal accepteren, toch het gesprek aan te gaan en kijk gewoon wat er gebeurt. Misschien valt het allemaal wel mee en als dat niet zo is dan weet je tenminste hoe mensen in je omgeving daarover denken en van wie je wat kan verwachten. Op die manier kan je kiezen waar je je wilt begeven om gelukkig te zijn.

Het project ‘Humans of H&Q’ is mogelijk door het Queer emancipatiefonds Den Haag, daarom zijn wij erg benieuwd naar wat jou binding is met Den Haag

Zeker! Ik heb familie in Den Haag wonen, en zelf heb ik er twee jaar gewoond. Ik vind het een hele fijne stad om mij in te bevinden. Ook vind ik het heel fijn om mij meer te begeven onder Hindostaanse mensen. In Wassenaar mis ik dat toch een beetje. In Den Haag voel ik me meer gevalideerd in mijn Hindostaanse identiteit, dat geeft me een heel prettig gevoel wanneer ik er ben. Ook als ik mij samen met mijn vriendin in Den Haag bevind, voelt dat heel normaal voor mij, juist ook omdat de stad een relatief grote queer gemeenschap heeft. Dit geeft me wederom veel joy! 

Interview afgelegd door Ashwari Akloe